شیوع دیابت نوع 2 در افراد مبتلا به یکی از اختلالات روانپزشکی رایج، بیشتر است

29 نوامبر 2021 - یک مطالعه ی جدید نشان می دهد که شیوع دیابت نوع 2 (T2D) در افراد مبتلا به اختلال روانپزشکی در مقایسه با جمعیت عمومی افزایش یافته است.

یک مطالعه ی جدید منتشر شده درDiabetologia[1] نشان می دهد که شیوع دیابت نوع 2 (T2D) در افراد مبتلا به اختلالات روانپزشکی در مقایسه با جمعیت عمومی بیشتر است. این تحقیق توسط Nanna Lindekilde، و همکارانش از گروه روانشناسی، در دانشگاه Southern Denmark انجام شد.

اختلالات روانپزشکی شایع هستند، کیفیت زندگی را مختل می کنند و با افزایش نرخ مرگ و میر مرتبط می باشند. نرخ مرگ و میر بیش از حد، تا حدی ناشی از خودکشی ها و تصادفات مکرر است، اما همچنین به دلیل افزایش خطر ابتلا به شرایط جسمی مانند بیماری های قلبی عروقی، دیابت و بیماریهای تنفسی است که با مشکلات سلامت روان مرتبط هستند. دیابت یک بیماری شایع در سراسر جهان است و برآوردها نشان می دهد که در حال حاضر 6 تا 9 درصد از جمعیت عمومی جهان به آن مبتلا می باشند. نرخ ابتلا به دیابت از سال 1990 به بعد در حال افزایش بوده است و انتظار می رود تا 20 سال آینده ادامه یابد.

تحقیقات قبلی نشان داده اند که شیوع دیابت نوع 2 در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، اسکیزوفرنی و افسردگی شدید، در مقایسه با جمعیت عمومی بیشتر است. با وجود این، در حال حاضر هیچ مرور سیستماتیکی از این تحقیقات برای بررسی ارتباط احتمالی بین شیوع T2D و تمامی اختلالات روانپزشکی، در دسترس نیست.

نویسندگان در چهار پایگاه الکترونیکی بطور دقیق به جستجوی مقالات علمی پرداخته و 32 مرور سیستماتیک بر اساس 245 مطالعه ی اولیه ی منحصر به فرد را یافتند. 11 دسته از اختلالات روانی در این مطالعات بررسی شده بود: اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، افسردگی، اختلال مصرف مواد، اختلال اضطراب، اختلال خوردن، ناتوانی ذهنی، روان پریشی، اختلال خواب، زوال عقل، و یک گروه "مخلوط" که شامل انواع مختلف اختلالات روانپزشکی بود.

این مطالعه نشان داد که افراد مبتلا به اختلال خواب دارای بالاترین نرخ ابتلا به دیابت نوع 2 بودند(40٪)، در حالی که شیوع دیابت نوع 2 در بین افراد مبتلا به اختلال پرخوری 21٪ ، اختلال مصرف مواد 16٪ ، اختلالات اضطرابی 14درصد، اختلال دوقطبی 11 درصد و در افراد مبتلا به روان پریشی 11 درصد بود. شیوع T2D ، در بین افراد دارای ناتوانی ذهنی با 8 درصد، کمترین میزان بود. در هر مورد، این نرخ ها بالا و یا بالاتر از نرخ ابتلا به دیابت نوع 2 در جمعیت عمومی(6 تا 9 درصد) بود.

محققان توضیح دادند که اختلالات خواب زیر گروهی از اختلالات روانپزشکی را تشکیل می دهند و با چندین بیماری دیگر هم آیندی بالایی دارند. مطالعات اولیه در مرورهای سیستماتیک مورد بررسی، بیشتر در میان افراد مبتلا به بیماری های اضافی مانند بیماری مزمن کلیوی انجام شده بودند. نویسندگان می‌گویند: احتمالاً این هم آیندی فیزیکی به تخمین شیوع بالای T2D در افراد مبتلا به اختلال خواب کمک کرده است. ارتباط بین T2D و اختلالات خواب احتمالاً دو طرفه است و اختلال خواب خطر ابتلا به دیابت را افزایش می دهد، در حالی که دیابت، به ویژه در ترکیب با کنترل ضعیف متابولیک، خطر ابتلا به مشکلات خواب را افزایش می دهد.

در حالی که این یافته ها نشان می دهد که احتمال ابتلا به دیابت نوع 2 درافراد مبتلا به هر یک از این اختلالات روانپزشکی بیشتر از جمعیت عمومی است، محققان هشدار دادند که مقایسه‌های دقیق‌تری باید بین تخمین‌های شیوع در آینده انجام شود، تا تفاوت‌ها در گروه‌های جمعیتی، تنظیمات مطالعه و محدوده ی وسیع سالها و همچنین روشهای مورد استفاده برای تعیین دیابت نوع 2،بهتر توضیح داده شود. برای مثال، مطالعه ای که در ایالات متحده انجام شده است، ممکن است نرخ دیابت را بالاتر از میانگین جهانی (از جمله در میان افراد مبتلا به اختلال روانی) نشان دهد، صرفاً به دلیل تفاوت در جمعیت شناسی و نرخ چاقی بین جمعیت ایالات متحده و جمعیت جهان در کل.

محققان نتیجه گیری نمودند که افزایش شیوع دیابت نوع 2 در میان افراد مبتلا به اختلالات روانی نشان می دهد که این افراد در برابر ابتلا به دیابت نوع 2 نسبت به جمعیت عمومی مستعدتر هستند. ما به درک بهتری از تفاوت های مشاهده شده در خطر بیماری و دلایل پشت آنها نیاز داریم. اطلاعات قابل اعتماد در مورد شیوع و درک بهتر عوامل بیولوژیکی و رفتاری که باعث افزایش شیوع دیابت نوع 2 در افراد مبتلا به اختلالات روانپزشکی می شود، برای توسعه ی استراتژی های مقرون به صرفه برای مدیریت بیماران در این شرایط بسیار مهم است.

منبع:

https://www.sciencedaily.com/releases/2021/11/211129212806.htm